Antoni Milka (1915-1992) urodził się w Golczowicach (Powiat Olkusz) 28 kwietnia 1915 r. Był synem Franciszka i Marianny. W okresie międzywojennym ukończył 4 klasy szkoły powszechnej w Golczowicach. Pracował w rodzinnym gospodarstwie, a następnie w Fabryce Papieru i Celulozy w Kluczach.

W 1937 r. został powołany do służby wojskowej, którą odbył w 44. Pułku Piechoty w Równem na Wołyniu. Dosłużył się stopnia starszego szeregowca. Zanim zakończył czynną służbę wojskową, w 1939 r. wybuchła II wojna światowa. Jego macierzysty oddział wszedł w skład Korpusu Interwencyjnego, który miał operować na Pomorzu, a następnie w skład Armii „Prusy” – odwodu Naczelnego Wodza.

We wrześniu 1939 r. Antoni Milka podczas odwrotu w kierunku Warszawy dostał się do niewoli niemieckiej. Przez kilka miesięcy był więziony w obozie jenieckim Stalag 1A w ówczesnych Prusach Wschodnich. Następnie został wywieziony do pracy w gospodarstwie niemieckiego bauera, gdzie pracował około dwa lata.

W 1942 r. uciekł z robót u bauera do rodzinnej miejscowości Golczowice. Tam nawiązał kontakt z konspiracją.

„[…] postanowiłem ucieczki do domu. W domu skontaktowałem się z grupą Armii Krajowej i wstąpiłem w szeregi konspiracji. Zostaję jako łącznik i ubezpieczenie inspektora Wirta, wykonuję przemyt broni, amunicji przez granicę na Zagłębie do 1945 r.”

– wspominał Antoni Milka w życiorysie sporządzonym w latach powojennych.

W konspiracji służył od czerwca 1942 r. przyjmując pseudonim „Malina”. Był żołnierzem 5. kompanii konspiracyjnego II batalionu Pułku „Srebro” AK w Obwodzie Olkusz. Uczęszczał do konspiracyjnej szkoły podoficerskiej. W 1944 r. pełnił służbę łącznika na punkcie kontaktowym Inspektoratu AK Sosnowiec „Przemysł” w Golczowicach. Nadto przenosił meldunki, broń i amunicję, utrzymywał kontakt ze zgrupowaniem partyzanckim „Surowiec” pod dowództwem Gerarda Woźnicy „Hardego”.

W lutym 1945 r. zawarł związek małżeński. W październiku 1945 r. ujawnił się przed Komisją Weryfikacyjną dla spraw Armii Krajowej Okręg Śląski i został zweryfikowany do stopnia plutonowego rezerwy oraz odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami.

Po wojnie mieszkał w Chechle i pracował na własnym gospodarstwie rolnym, a następnie w Szkłobudowie w Jaroszowcu jako zbrojarz w grupie remontowej.

Zmarł 21 sierpnia 1992 r. Został pochowany na cmentarzu w Chechle.

Opracował Konrad Kulig
Źródła:
przekaz rodzinny
G. Woźnica, Oddział Hardego, Warszawa 1981
M. Starczewski, Ruch oporu na Górnym Śląsku i w Zagłębiu Dąbrowskim w latach 1939-1945, Katowice 1988
akta Antoniego Milki zgromadzone w archiwum Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
IPN Ka 063/17/2, poz. 368